سازد و فساد او بيش از اصلاحش باشد و حق اين است كه در اعتقاد و عمل جز به شخص معصوم از خطا و لغزش نمىتوان اعتماد كرد ، معصومى كه عصمتش از سوى خداى سبحان تأييد شده باشد و جز امامان ما كسى چنين عصمتى ندارد و پس از معصومين كسانى از شيعيان مورد اعتمادند كه احكام دين را از آنان و سخنان استوارشان دريافت كرده‌اند و به ما اجازه داده‌اند احكام را از آنها بگيريم ( فقها ) . امام صادق ( ع ) فرمود : « بپرهيز از اين كه مردى را در برابر حجّت ( خدا ) نصب كنى و هرچه را مىگويد تصديق كنى . » « 105 » از ائمّه ( ع ) در آداب و سنّتها و چگونگى سلوك در هر موردى رواياتى وارد شده است كه ما را از بيشتر رواياتى كه ابو حامد نقل كرده است بىنياز مىكند و ستايش از آن خداست . غزالى گويد : هر گاه چنين پناهگاهى بيابد بر شخصى كه به او پناه برده واجب است او را حمايت كند و در دژى استوار او را پناه دهد و راهزنان را از او دور سازد و آن دژ محكم چهار چيز است : خلوت ، سكوت ، گرسنگى و شب زنده‌دارى . پس اين دژ انسان را از راهزنان حفظ مىكند ، زيرا مقصود مريد اصلاح قلب خويش است تا در آينه آن پروردگارش را مشاهده و شايستگى تقرّب او را كسب كند . امّا گرسنگى از خون دل مىكاهد و آن را سفيد مىكند و نورانيّت دل در سفيدى آن است ، و پيه دل را آب مىكند و نتيجهء آن نازك شدن دل است و نازكى دل كليد مكاشفه است چنان‌كه سنگدلى موجب محجوب شدن آن است ، و هر زمان كه خون دل كاهش يابد راه ورود دشمن تنگ شود زيرا راههاى ورود آن رگهايى است كه پر از شهوت است . حضرت عيسى ( ع ) فرمود : « اى حواريون شكمهايتان را گرسنگى دهيد شايد دلهايتان پروردگارتان را ببيند » .

--> ( 105 ) حديث را صدوق ( ره ) در معانى الاخبار ، ص 169 در حديثى از ابو حمزه روايت كرده گويد : امام صادق ( ع ) فرمود : « از رياست بپرهيز و نيز از سر فرود آوردن پشت سر مردان بر حذر باش ، عرض كردم : فدايت شوم رياست را دانستم ، و امّا راه رفتن در پى مردم دو سوم ثروتم را از راه رفتن پشت سر مردم به دست آورده‌ام ؟ فرمود : آنچه تو دريافتى منظور نيست ، بپرهيز كه شخصى را در برابر امام نصب كنى و هرچه بگويد تصديق نمايى » .